observe and comment

Hope... Başındaki replik hariç... Bu da benden ;)

2008-07-28T22:51:00.002+03:00

When you look at me
From your own century
I may seem to be
Strange archeology
But when the winds blow
From this direction
You may sense me there
In your reflection
I think I feel you
But I will never know
As the swallows leave
And the children grow

I wanted to live forever
The same is you will too
I wanted to live forever
And everybody knew

When I caught you there
In tomorrows mirror
I thought felt you
Jump out of my skin
Throwing oil into
My blazing memories
Filling empty footsteps
I was standing in

I wanted to live forever
The same as you will too
I wanted to live forever
And everybody knew

As the falling rain
Of the northern jungle
Hanging droplets on the leaves
Bombards my brain
I hear you
Across the room
A sea of daffodils spring into bloom
You are the mist
The frost across my window pane
And again

She moves her body
And her whispers weave
And the world spins
And tells me that I'll never want to leave

As I think of you
From this dark century
I will always be
With generosity
That we both may share
The hope in hearing
That we're not just
Spirits disappearing

Stewie Wonder - For Once in My Life

2008-07-27T23:49:00.002+03:00

Birisi için bağıra çağıra Stewie söylemek istiyorum, yanlış mı???

For once in my life I have someone who needs me
Someone I've needed so long
For once, unafraid, I can go where life leads me
Somehow I know I'll be strong

For once I can touch what my heart used to dream of
Long before I knew
Oooh Someone warm like you
Would make my dream come true

Yeah yeah yeah

For once in my life I won't let sorrow hurt me
Not like it hurt me before
For once, I have something I know won't desert me
I'm not alone anymore

For once, I can say, this is mine, you can't take it
As long as I know I have love, I can make it
For once in my life, I have someone who needs me

HE He He Hey yeah
ooh baby ooh baby

For once in my life I won't let sorrow hurt me
Not like it hurt me before
For once, I have something I know won't desert me
I'm not alone anymore

For once, I can say, this is mine, you can't take it
Long as I know I have love, I can make it
For once in my life, I have someone who needs me

For once in my life
Yeah Somebody like my
Ooh baby

Bu yaz Park Ormandaydılar...

2008-07-27T16:03:00.006+03:00

Massive Attack...

Testament...

Pentagram...

Orphaned Land...

Savarona...

2008-07-26T12:51:00.002+03:00

Vapurdan gördüm, ne kadar güzelmiş...

Bir Kitap / Bir Film

2008-07-26T10:13:00.001+03:00

Temmuz kargamecmua'da yer bulmayan yazıdır... (içimde kalmasın...)

Cool, Bir Tavrın Anatomisi (Cool Rules, Anatomy of an Attitude)

Öncelikle belirtmem gereken katılamadığım bir toplantıda “itidal” konu başlığının kim tarafından nasıl ortaya atıldığı ve ne şekilde kabul edildiğinin benim için ömür boyu bir sır olarak kalacağı. Bir e-postada konuyu öğrendikten sonra, konunun ne demek olduğunu öğrenmek için bir de sözlüğe ihtiyaç duymak yazı yazmaya çalışan biri için oldukça yıpratıcı.

“İtidal”in sözlük anlamını öğrendikten sonra bir de kendi anladığımı düşünmem gerekti. Çoğu durum ve duruş gibi itidal de kişisel ve toplumsal olarak benzer ama ayrı şekillerde ele alınabilirdi. Bireysel itidal durumu nedense “Cool” kavramını çağrıştırdı bana ve bir arkadaşımın yakın zamanda okuduğu benim de şöyle bir göz gezdirip okunacaklar listeme aldığım bir kitaptan bahsetmek kaçınılmaz oldu bir anda.

“Cool, Bir Tavrın Anatomisi” Ayrıntı Yayınlarından 2002 yılında Lacivert Kitaplar Dizisi’nin onuncu kitabı olarak basılmış. İki yazardan ilki Dick Pountain 1969’dan bu tarihe kadar yayın dünyasında yazarlık, eleştirmenlik, editörlük gibi görevler üstlenmiş, diğeri David Robins ise akademik bir kariyere yönelerek yazılı ürünlerini hep bu kariyer çerçevesinde oluşturmuş aile babaları. Zaten kitabın önsözünde bu işe kalkışmalarının sebebi olarak “yakın yaşlardaki çocuklarının “Cool” terimini kullanış biçimleri ve bu biçimin kendi gençliklerindeki kullanımdan nasıl olup da bu kadar farklılaştığını çözmek” şeklinde belirtmişler.

Kitabın kendi cümleleriyle yapılan iş aslında “geniş kapsamlı sosyal bilimsel bir araştırma” iddiası taşımıyor. Başlangıçta son 50 yıldaki popüler kültür evrimine ışık tutmak için “Cool”dan nasıl yararlanırızı düşünen eser sahipleri konuyu eşeledikçe bu tavrın Afrika ve Avrupa’daki tamamen farklı köklerinden nasıl filizlenip her dönemdeki altkültürlerde nasıl şekillendiğini, kölelik, savaşlar, ekonomik krizlerle yoğrulan toplumlarda “Cool” görünmenin nasıl bir savunma mekanizması haline geldiğini son derece akıcı bir dille (Çevirmen Aslı Ağca’nın da hakkını vermek lazım) okuyucuya aktarıyor.

Kitabın ana fikri veya vardığı sonuçla ilgili bir şey tabii ki söylemeyeceğim, ilgi çekici birkaç örnek verebilirim sadece. Günümüz “Cool”unun kendini sistemin dışında gösterme eğilimi üzerine satır arasında yapılmış küçük bir yorum;

Kapitalist eğilimli dünyamızda maddi başarı ve rekabet sistemin doğrularıdır. Cool bunların içinde olmayı reddeder. Bu reddedişe karşı kitapta verilen örnek Poker. Bir grup insanın aksesuar olarak bir deste kâğıt kullanıp aslında “Cool”luklarını rekabete taşıdıkları yanında da maddi kazanç sağladıkları bir oyun. Çok kısa geçmesine rağmen bu örnek güncel “Cool” ile ilgili çok şey anlattı bana. Önümde duran bir şeye farklı gözle bakmamı sağladı. Zaten bir kitabın yapması gereken de bu değil midir?

Cool tavır ve müzik, moda, politika, şiddet, suç ilişkileri birazda kronolojik sırayla kitap içinde ince ince işleniyor. Yakın tarihten “Cool” karakterler, cool evler, cool eylemlerle ilgili çokça hatırlatma mevcut, ve tabii her dönemin “Cool aksesuarı” güneş gözlüğü.

Açıkçası ilk kez bir kitap hakkında yazıyorum ve izninizle final cümlelerimi klişelerden seçeceğim. Ben çok keyif aldım, mutlaka okunması gereken bir eser… Çok da cool olmuş…

Ben bu yazıyı yazarken televizyonda BKM Mutfak’ın bir skeci vardı. Hatırladığım şekliyle aktarıyorum:

- Beyefendi bu telefon elinizdekinden farklı, bir kere çok cool… Siz… Cool musunuz?
- Hepimiz Allahın bir kuluyuz tabii de, ne kadar?

Orada Olmayan Adam (The Man Who wasn’t There)

İtidal bende soğukkanlılık, sükûnet, cool olma, sigara ve güneş gözlüğü gibi çağrışımlar yaptıkça hazır bir de kendi çağrışımlarımla ilgili bir kitaptan bahsetmişken ısınmış parmaklarımı sinema dünyasına da uzatayım, bu mutedil insanlar beyazperdede nasıl yorumlanmış bir de o konuda atıp tutayım istedim. İzlediğim kahramanları gözlerimin önünden bir film şeridi gibi geçirirken vardığım sonuç ne kadar da sıkıcıydı! Nasıl olmuştu da daha önce Uzak Doğu’nun uçan karakterlerinden tutun da Avrupa’ nın orta yaşlı romantiklerinin, oradan da Hollywood’un ister hırsız ister seri katil ister sert kanun adamı bütün yakışıklılarının, hatta kendi sinemamızdaki kamyon şoförlerinin bile itidal sahibi olmaya methiyeler düzdüğünü fark etmemiştim!? Kan kaybından ölmelerine beş saniye kalmışken hala doğruluk nutukları atabilen, çatışmanın en sıcak anında olmadık bir espri patlatan, 25 kişiyi biçtikten sonra nefes alışları hala düzenli olan, bowling topunu fırlattıktan sonra arkalarını dönüp yürüyen ( Böyle bir sahne yok aslında ama hep özendiğim bir harekettir) sentetik karakterler sürüsüydü karşımda duran.

Mutedil yaşamaya pek sıcak bakmayan bir insan olarak hiç birini anlatmaya gönlüm razı olmadı ama biraz daha düşününce aradan taraflı tutumuma uygun bir film çıkarabildim. Soğukkanlılığın her zaman hayırlara vesile olmadığını, bazı durumlarda erdem bile sayılmamasının gerektiğini, çok tepkisiz kalınca başkalarının etkilerinin ve tepkilerinin hayatımızı nasıl da içinden çıkılmaz bir hale sokacağını anlatan bir film.

Orada Olmayan Adam Coen kardeşlerin 2001 tarihli yeni kuşak kara film (neo-noir) denilen türe mensup bir ürünü. Billy Bob Thornton, Coen’lerin kadrolu oyuncusu Frances McDormand, James Gandolfini ve çıtır çıtır bir Scarlett Johansson’dan oluşmuş kadrosu, gri tonlarının ve ışığın mükemmel kullanımı ve kusursuz senaryosu ile bu siyah beyaz filmin gösterime girer girmez başyapıt olarak yorumlandığını ve Cannes Festivalinde biraderlere bir Altın Palmiye (En İyi Yönetmen) kazandırdığını da hatırlıyoruz.

Biraz buraya kadar fazla çenem düştüğünden, biraz da bu ayın dergisinde yazı fazlalığı olduğuna dair aldığım duyumlardan ötürü buradan sonrasını ateş eder gibi yazacağım.

Erkek berberi Ed Crane (Thornton) ağzından sigarayı düşürmeyen, hayatından pek de memnun olmayan ama gidişata kendi başına dur diyebilecek gücü de olmayan, kendini olayların akışına bırakmış, bir yerden bir imkan çıksa da küfeyi doldursak diye susta bekleyen bir adamdır. Thornton öyle bir karakter çizer ki bu rolde, kendimizi bu karakterle özdeşleştiremeyiz, o bizim olmak istemediğimiz ama belki de çoktan olduğumuz insandır çünkü. Günün birinde pek namuslu bir insana benzemeyen bir adam çıkar karşısına ve bir kuru temizleme dükkanına ortak olmasını teklif eder. Gerekli parayı karısıyla yattığını bildiği ama o ana kadar hiç sesini çıkarmadığı “en yakın” arkadaşından (aynı zamanda karısının patronu, para gani) isimsiz şantaj yaparak sızdırmaya kalkışır. Olaylar hiç de beklediği gibi gelişmez standart film özeti cümlesini takiben, her beklenmedik durumdan tepkisizliğini koruyarak kurtulduğunu gördüğümüz adamımızın aynı tepkisizliği finalde sökmez.
Filmin henüz girişinde hayatın bir özeti vardı sanki. Kendi kontrolümüzde olmayan seyircisi olduğumuz bir hayatın…

- Evet, bir berber dükkanında çalıştım. Ama hiçbir zaman kendimi bir berber olarak düşünmedim. Kendimi içinde buluverdim, daha doğrusu kendimi onunla evlenmiş buldum. Benim işletmem değildi. Dostların dediği gibi, yalnızca burada çalışıyorum...

Kişisel Blog Tarihimdeki En İçten Yazı

2008-07-05T16:23:00.001+03:00

Ne çektiysem şu kararsız hatunlardan çektim ammuna koyiiiim...

Mayıs Ayı

2008-04-21T21:11:00.003+03:00

Aşağıdaki süper çalışma kargamecmua mayıs sayısındaki bir yazı için bir arkadaş tarafından çizildi. Bir kez de buradan teşekkür... Yazı için dergiyi beklemek lazım...

Bu arada kargamecmua nisan sayısı da çoktaan çıktı. Bende fazla bir numara yok ama dergi süper olmuş. Dosya konusu ayrı bir bölümde toplanmış kısa kısa yazılardan oluşuyor. Her biri diğerinden leziz.Facebook'ta kargamecmua grubunun tahtasında derginin nerelerde bulunabileceği liste şeklinde var.

Lost in Transmisson

2008-04-10T22:48:00.003+03:00

kargamecmua Nisan sayısında yayınlanan yazının tam sürümüdür.

Bende var! Bir download bağımlısını bu cümleyi kurmaktan aldığı hazzı saklayamamasından tanıyabilirsiniz. Kesin emin olmak isterseniz, hemen ardından yönelteceğiniz yorum sorusu size yardımcı olacaktır. Görelim;

- Death Proof’un DVD’si çıkmış…
- Bende var!
- Müzikler yine süper olmuş değil mi? Quentin işte yaa… Down in Mexico nasıl?
- Eee… İndirdim ama daha seyretmedim.

Kolay elde etmenin büyüsüne kapılmaktır download bağımlılığı. Bu illete yakalananlar, işlerine yarasın yaramasın bütün “warez”leri, sadece bir şarkısını dinledikleri grubun 30 yıllık diskografisini, asla seyretmeyecekleri eski siyah beyaz filmleri, sadece nette var diye, düşünmeden indirirler. Bilgisayarlarında her türlü download hızlandırıcı, p2p yazılımı, “sık kullanılanlar”ında bütün kayda değer download forumlarının linkleri bulunur. Rar, zip, tar.gz, sit, avi, pdf gibi bütün dosya uzantılarını ve ilişkili codeclerle yazılımların hepsini ezbere bilirler. Üç aylık Premium Rapidshare hesaplarını iki haftada bir yenilemek zorunda kalırlar. Rapget listelerinde altı ay kesintisiz indirseler bitiremeyecekleri kadar dosya olsa bile, gece geç saatlere kadar yenilerini eklemek için uğraşıp dururlar.

Bağımlılığın ilerlemiş halinde inen dosyaların gözle takibi önem kazanır. DB farklı download pencerelerinde dosyaların byte byte sabit diskine kavuşmasıyla yaşadığı hazzı, “download completed” mesajının ekranda belirmesiyle doruğa çıkarır. Bu orgazmik periyot hassas bir denge gerektirir. Yavaş değişen yüzdeler veya uzun aralıklarla tamamlanan dosyalar yaşanan tatmini azaltacağından, çoğu download bağımlısı aynı anda üçten fazla dosya indirmez. Ancak bir seferde tek dosya indireni hiç görülmemiştir.

DB’lerin arşivcilik yetenekleri gelişmemiştir. İndirdikleri divx’leri yönetmene, mp3’leri müzik türüne, yazılımları kullanım alanına göre sınıflandırıp DVD’ye çekmek gibi bir niyetleri hep vardır ama hayata geçiremezler. Bunun yerine sabit diskleri iyice şiştiğinde, indirdiklerine bir göz atıp, çok da fazla irdelemeden bir kısmını siliverme yöntemini kullanırlar. Hatta 40 saniyelik bir mastürbasyon seansından sonra (ki tüm bir Vivid arşivinin bir seferde en fazla bu kadarını seyretmişlerdir) yaşanan klasik depresif pişmanlık anında 60 gigabyte’lık XXX klasörünü shift+delete ile silip, bir 40 sn daha sonra hormonal denge yerine geldiğinde kendi yaptığına inanamayarak ekran karşısında acıyla haykırmak gibi bazı DB’lerin deneyimlediği bir tür kısa devrenin de varlığından söz edilmektedir.

DB’ler bilgisayarlarını yatak odalarına alırlar veya bilgisayarın olduğu odada yatarlar. Uykuya dalma anlarında göz ucuyla modem sinyallerini kontrol ediyor pozisyonda oldukları için genelde boyun ve sırt ağrılarından şikâyetçidirler. İçinde en az üç tane fanın döndüğü sesli bir meretle bu kadar yakın olmak uykularını kısa ve sıkıntılı hale getirir. Dip gürültüsü yüzünden gördükleri rüyalarda ya karanlık bir tepede rüzgârın uğultusundan kendi çığlıklarını duyamazlar ya da dev bir elektrikli süpürgeden kaçarlar. Rüyalarında gözü rahatsız edecek kadar parlak bir ışık da varsa, bu monitörü de açık bıraktıklarını gösterir.

24 saat çalışan PC’nin yarattığı gerilimden DB’nin beslediği evcil hayvan da nasibini alır. Konuk olarak gittiğiniz evde, ilerlemiş yaşına rağmen bilinçsizce sağa sola koşturan, kabloları kemiren, modemin yanıp sönen ışıklarını pençeleyen bir kedi varsa, bilin ki ev sahibi bir DB’dir. Bazı DB’ler konudan o kadar muzdariptir ki, kablolara limon sürmek, modemin üzerine havlu koymak gibi taktikler geliştirmek zorunda kalmışlardır.

Başta da söylediğimiz gibi, download bağımlılığı son yıllarda hazmedilemeyecek hızda gelişen iletişim teknolojisinin, buna bağlı “her şeye” ulaşma yeteneğindeki sınırsızlığın, ele geçirmeyi, sahip olmayı hedef gösterip, sonrasına karışmayan fast food kültürünün ürünü bir hastalıktır. Genel anlamda internete yönelik bağımlılıklar “internetten alışveriş”, “chat”, “multiplayer oyunları” gibi başlıklar altında toplanabilir ve bu koşulların içine doğan kuşağı bir şekilde avucuna almıştır. Ne var ki, en kronik download bağımlıları bu yeni kuşaktan değil, zamanında radyo başında bir eli “rec” tuşuna basmaya hazır, kaset yapmaya uğraşan, ilk ergenlik heyecanlarını Fırt Dergisinin iç kapağını görünce yaşayan, yazlık sinemaların tahta sandalyelerinde iki hafta boyunca her gece Ghostbusters seyredip aynı keyfi alan bir önceki kuşaktan çıkar.
Bu bağımlılığın tedavisinin pek mümkün olduğu söylenemez. Ancak hastaya konu hakkında bir yazı yazdırıp, hayatını nasıl harcadığı gerçeğiyle yüzleşmesini sağlamak hastalık seyrini kısa süre için de olsa hafifletebilir.

Alan Parson's Project Live

2008-04-06T17:22:00.002+03:00

Geldiler... Oturarak seyrettik...

kite runner...

2008-03-28T23:36:00.004+02:00

Süper değil, müzikleri iyi, ama içerken dinlemeyin, bir anda ilahi başlayıp insanı farklı ruh hallerine itekliyor...

Juno Soundtrack - Anyone Else But You - Michael Cera and Ellen Page

2008-03-28T22:28:00.002+02:00

Ne tatlı bi söz... Başkalarının başkalarında ne bulduğunu anlamıyorum :)

İkisine de sarılırım... (aynasilgisi'ne saygıyla)

Özlü...

2008-03-13T18:02:00.001+02:00

Hayatınızda kendine yer beğenemeyen birinin hayallerinizde de yeri yoktur.

Ben söyledim...

Kısmetsiz...

2008-02-26T22:55:00.001+02:00

Krock kapandı....

Orjinaline Sadık Kalmayan Hazır Çorba

2008-02-25T23:16:00.003+02:00

Hayatta hiç birşeyi olduğu gibi kabullenemiyorum. Hep bir parmaklayasım, yeni bir yorum katasım, başka açıdan değerlendiresim geliyor. Çok faydasını gördüm açıkçası. Her fikri, her anlatılanı doğru kabul etmenin değil de, önce yanlış veya eksikmiş gibi düşünmenin getirdikleri oldu genelde...

Bana sorulan sorulara cevap vermeden önce, sorunun ne kadar mantıklı olduğunu sorguladım. Daha iyi sorulabilir miydi ya da bu soru bendeki neyi ölçmeye yönelik diye bir soru daha sordum kendime...

İncir çekirdeğine sığmayacak konularda bile yaptım bunu. Pipo içtim mesela, gidip adam gibi bir marka tütün alamadım. Onu al, bunu al, karıştır birbirine, içine elma kabuğu koy nargile hesabı. Veya gidip de bir markalı bilgisayar alama hiç ya da hazır toplanmış bir paket. İnadına parça parça al herşeyi, sen monte et, yorum kat, neyine katacaksan...

Mutfak malzemeleriyle de sınır tanımadım. Elma dilimli tavuk duydum ya, hemen geliştireyim, elma püresiyle de güzel olur diye. İnternetten bulduğum bir tarife bile uyamadım harfi harfine...

Kendimden şüphe ediyorum yine. Olmuş birşey benim çocukluğumda veya önceki hayatımda, verildiği gibi alıp kabul etmeyi bir türlü öğrenemiyorum. Çoğu zaman orjinali bana ait olan şeylere bile sonra müdahale edesim geliyor. İyi ki çok zengin değilim. Al bir tane Monet tablosu, sonra fırçayla giriş, kabus gibi...

Ama kardeşim, poşetteki hazır çorbaya ne müdahale edersin. Böyle daha güzel olabilir diye içine tereyağı koymak, hadi onu geçtim, tencereye önce kuru kuru makarna atıp çorbayı onun üstüne yapmak nedir? Bak mundar oldu bir tencere yayla çorbası, yine sucuklu kaşarlı tosta talim...

Yazarken seyrettim, Oscar törenlerinin reklam arası...Siz kardeşsiniz evlenemezsiniz... Skandal repliği... Çok gülüyorum ben bu reklama...

Arkadaşım...

2008-02-19T20:58:00.002+02:00

Aşağıdaki olaylar tamamen gerçektir...

- Şu şarkıyı kim söylüyodu hatırlıyo musun? Kim çözer bu deli kördüğümüüü, bir tutam küle döndüğümüüü, ellerin bana sarılmazsaaa, kim bilir benim yandığımıııı

-Haa dur dur... Boya-Ora...
.........

- Şeri şeri leydiyi hatırlıyon mu lan?

- Hatırlamam mı ooolum...

- Modern Talking...

- Haa eveeet... Hatta Türk grubu da vardı taklidi...

- ?!?!

- Tabi olum hatırlasana, dur söyliycem...

- İlk kez duyuyorum...

- Neydi hah buldum... Modern Talk Üçlüsü...

-Puaaah!! Allah tependen baksın, ne sallıyon beaa!!!

Pushing Daisies başlıyor...

Şizofren değilim, işte ispatı...

2008-02-09T03:35:00.000+02:00

Kimsenin görmediği kedim Liv Tyler Durden (İsim uzun hikaye)... Alttan görünen kot pantolon bana ait. İçinde de bacağım var...

Belki blogum da yoktur, o ayrı mesele... Yeni bir hastalık keşfettim, şizofreni paranoyası...

Caramel...

2008-02-09T01:48:00.000+02:00

Bir önceki "The truth about cats and dogs" filminden bir şarkıydı aynı zamanda. Howard Shore diye bir adam var, OST'den sorumlu Devlet Bakanı diyebiliriz kendisine. İyi bir besteci olmakla birlikte, bence daha iyi bir derleyici. Söz konusu filmin de en can alıcı özelliği sanırım derleme OST'siydi... O derlemenin en güzel şarkısı da tabiiki...

trainspotting

2008-02-08T00:55:00.000+02:00

anlamını sordum bir ingilize, bilmiyorum dedi. anlattım. türk kahvesine "sweet" dedi. "optional" dedim. "how" dedi, ingilizcemin bittiği an...

Fog, Frog, Fork....

2008-02-05T21:07:00.000+02:00

İstanbul'u gezen Fransız turist kafilesi yoğun sis yüzünden arabaları göremeyip ezilen kurbağaların başına çatallarıyla dikilmişlerdi...

Şampiyonların Kahvaltısı

2008-02-03T23:05:00.000+02:00

1 pazar günü
1 akşamdan kalma beyin
1 güzel ev
1 geniş mutfak
1 büyük çaydanlık
1 kültablası
1 sürü peynir
1 deneysel salata tabağı
1 özenme
1 bezenme
1 sevimli köpek
2 çıtı pıtı arkadaş

afiyet olsun...

Yedek...ve Crowe Sineması

2008-01-30T22:38:00.000+02:00

Bir arkadaşım Elizabethtown'ı hatırlattı bugün (filmin resmi sitesi, arka planda OST var). Tür olarak sıvışık bulduğum ama nerdeyse bütün örneklerini seyrettiğim romantik komedilerin yeni sayılabileceklerinden.

Singles gibi benim kuşağımın çarpıcı filmlerinden birinin (Mother Love Bone, oduncu gömlek, grunge günleri), ayrıca Jerry Maguire'ın ve tabii ki Vanilla Sky'ın (Amenabar'ın Abre Los Ojos'u, Amerikan çevrimi) yönetmeni Cameron Crowe'un son filmi, yönetmenin saydığım bütün filmlerindeki gibi hayata ve ilişkilere dair mükemmel diyaloglar sunuyor bize. Filmografiye şöyle bir bakınca farkettim aslında, insanı kendi hayatını ve ilişkilerini gözden geçirmeye yöneltiyor Crowe.

Örnekler :

Singles'dan, kız arkadaşının hamile olduğunu öğrenen ve evlenme teklifini saçma sapan bir şekilde beceremeyen Steve, Linda'nın telesekretere şu konuşmayı yapar...

Steve: Linda, uh, it's me. I had to call you. It's about midnight. I was just having many beers. And, uh, I just wanted to say what i should have said at the dock. I fucking chickened out when I acted casual, like mr. casual. I should have said it. You...belong...with...me! We belong together. and what really pisses me off is that, now that we're really talking, you thought I proposed to you only because you were pregnant. What's that about! I mean...Hey, this is not the bathroom! And you know maybe if i had said some of these things at the dock it would have made a difference because, but i think we made a big mistake because, we had good times and we had bad times, but we had times. And I would like to start over. I would like to be new to you. I want to be new to you. I want to be mr. new. So call me back if you want to. but this is the last time I'll call. and, if you really needed to know how i feel, how i really feel, that's how i feel. i love you. and that's something you should know, so i won't bother you again. so, good night. and good bye. and call me back. Good bye...

Zordur birşeyi söylemeye mecbur görünürken söylediğin şeyi gerçekten istediğin için söylediğini ispat etmek...

Jerry Maguire'dan, Cuba Gooding Jr.ın çıplak olduğu, "Show me the money" sahnesini (ki cümle sahibine Oscar getirmiştir) hatırlamayanınız yoktur herhalde. Ama benim cümlem Dorothy (Renée Zellweger) ve Jerry (Tom Cruise) arasındaki şu diyalogta saklı.

Jerry: What do you want from me? My soul?
Dorothy: Why not? I deserve that much.
Jerry: This is going to change everything.
Dorothy: Promise?
Jerry: I won't let you get rid of me.
Jerry: I love you. You... you complete me. And I just...
Dorothy: Shut up, just shut up. You had me at "hello".

Hayatınız boyunca yarım hissetmek... ve sonunda bir bütün...

Vanilla Sky'dan "Fuck Buddy" diyaloğu da çok güzeldir. Çok yazdığım ve aslında yazmak istediğim şeyin yanına bile yaklaşamadığım için onu geçiyorum şimdilik. Özetle, cinsel paylaşım temeline oturmuş bir arkadaşlığın kritiğidir. Tez "Fuck Buddy"nin yalan bir ilişki türü olduğudur. Çünkü partnerlerden biri aslında her zaman yoğun duygular beslemektedir ve içinde bir umutla rolünü oynamaya devam eder.

Yedek insan... Elizabethtown'ın vuran diyaloğu buydu benim için. Tabii Claire'in (Kirsten Dunst) "I'm impossible to forget, but I'm hard to remember" repliğine de hakkını veriyorum.

Bazılarımız yedek insanlarız bu hayatta. Bizi hayatına alan insanların ek tercihleriyiz. Büyük olasılıkla onlar da bizim ek tercihlerimiz zaten. Birbirimizi asla dolduramayacağımız başka insanların yerine koyuyoruz. Bizim asil ve asıl tercihlerimiz de belki başkalarının yedekleri, belki onlar da kendi asil adaylarına ulaşamamışlar ve hayatlarına yedekleri almışlar.

Asillerimiz ve yedeklerimiz insan olmak zorunda bile değil. Ulaşamadığımız majör hedeflerimizin yerine minör muadillerini koyuyoruz. Yönetmen olmayı isteyip dvd arşivi yapıyoruz, metal grubu kurmak isteyip mp3'e boğuluyoruz, dünyayı gezmek isteyip national geographic aboneliğine başvuruyoruz.

Farkında bile değiliz hayatımızdaki yedek insanların, hedeflerin. Aslında farkındayız belki de kendimize itiraf edemiyoruz. Ne kadar çok yedek hayal varsa hayatımızda, o kadar çok hayalkırıklığı var demek geçmişimizde. O kadar çok yenilmişiz, hatta mücadele etmemişiz, kendimizi yetersiz hissetmişiz, cesaretimiz kırılmış. Birinin hayatında yedek olabileceğini düşünmek daha fena, aslında tam kapasiteyle sevilmiyoruz, asil üyenin bir göz kırpışıyla dağılacak bir hayatı paylaşıyoruz, çok sevsek de tamamlanmış hissedemiyoruz çünkü tamamlayamadığımızı hissediyoruz önce. Özgüveni yerle bir eden travmaları yanında getiriyor yedeklerle ve yedeklikle yüzleşmek. Kendimizle yaşamayı zorlaştırıyor.

Elizabethtown;
Drew Baylor (Orlando Bloom): You know, there is nothing greater than deciding in your life that things maybe really are black and white! And this guy Ben, who clearly takes you for granted, who serially takes advantage of you, is bad! And what I'm saying is good! See what I mean? You shouldn't be the substitute for anybody. This guy should be right here, right now, doing this...

... ve Claire'i öper...

Barış Manço, 2 Ocak 1943 - 1 Şubat 1999

2008-01-30T22:28:00.000+02:00

Simsiyah gecenin koynundayım, yapayalnız...

Ne yorum yapılır, ne kritik. Sonsuz saygı ve sevgiyle anılır sadece...

Tenacious D - Jack Black...

2008-01-26T01:14:00.000+02:00

Classico... Birkaç gündür Krock'da (94.5) çalıyorlar... Aha bu da videosu... Allah gariban blogçusunu sevindirmek için Youtube'unu kaybettirip yeniden buldururmuş...

Old Boy... Takip şart

2008-01-26T00:43:00.000+02:00

From Tsuchiya Garon & Minegishi Nobuaki

Önceki...

When Harry Met Sally...

2008-01-24T20:21:00.000+02:00

Evet, seyretmeyen cinsler için...

Masumiyet anı...

2008-01-22T00:57:00.000+02:00

Tespit: Mojiton arkandan ağlar...

2008-01-21T23:29:00.000+02:00

Film karesi (Match Point, Woody Allen)... Tenis maçından çıkmış iki İngiliz aristokratı sıcak güneşin altında şezlonglarına uzanırlar ve uşağın getirdiği limonlu-naneli-buzlu sıvıyı yudumlamaya başlarlar. Olaydaki özendiriciliği geçiyorum. Daha üçüncü yudumu içmişlerdir ki biri akşamki partiye hazırlanmak için kalkması gerektiğini söyler ve kadehi yanındaki sehpaya bırakır...

...Durup düşünme anı...

Bu sahnede bize çok aykırı birşeyler var. Sehpada bırakılan kadehi görünce içim cız etti. Adam kalkmadan önce son bir yudum alayım hatta hafifçe iri bir yudum olsun bu aldığım gibi birşeyi hiç aklına getirmedi. Yabana gitti bir bardak mojito...

Bir Türk olsaydı olay yerinde, dur şunu bitireyim de kalkayım, ah dibinde limon kaldı, onu da iki parmağımla çıkarmak suretiyle dişleyeyim, bir parça buzu da ağzıma atayım, biraz emeyim biraz katır kutur çiğneyeyim demez miydi?

Aç gözlü sayılmayız değil mi, ya da doğuştan aristokrat Türkleri de bu genellemenin dışında tutmak gerekir mi, hepimiz benzer annelerle mi yetiştik, tükettiğimiz herşeyin maliyetiyle ilgili bilgilendirilerek mi büyüdük, her lokmamızda Afrikalı açları mı düşünüyoruz, dindar olsak da olmasak da israfın günah olduğu bilinç altımıza mı kazındı, hepsi bir arada mı?

Katı sıvı farketmeksizin tabakta bardakta bıraktığımız herşey arkamızdan hüngür hüngür ağlıyorsa bunun sebebi ne? Tüketilmek tabaktaki şeyin hedefi mi? Yarım bırakınca lezzetsiz olduğunu mu düşünüyor? Lezzetsizse bu onun suçu mu? Aşçının hiç günahı yok mu? Ağlayan bir pırasayı kim yemek ister, ağlayabiliyorsa canlı değil midir, çiğnenip mide asitlerimizin içine düşünce çığlıklar atmaz mı? Pilav bir karakter midir yoksa onlarca pirinç tanesi koro halinde mi ağlar?

Asıl soru, çocukken benimle aynı lafları duymuş herkesin tedaviye ihtiyacı var mıdır?

U2 - Wave of Sorrow (Hüzün Dalgası)

2008-01-14T23:29:00.000+02:00

Hüzün...

2008-01-14T21:48:00.000+02:00

Soru: Hangi göze gözlük takılmaz.

Cevap: Çekmece gözüne... Ha ha ha(kesik kesik) Format bu...Bir radyo programı söz konusu olan. Çok radyo dinliyorum bu aralar, güzel geliyor, eskiye dönüş gibi birşey.

Soru: Takvim yaprakları neden hüzünlüdür?

Cevap: Milyon tane çıkar, hepsi de üç aşağı beş yukarı aynı anlama gelir. Ama bu soru insanda komik veya zeki bir cevap verme isteği uyandırmıyor. Basit gözlük sorusundaki gibi hin şeyler düşünmeye yönlendirmiyor. Çünkü içinde hüzün geçiyor...

Hüzün (isim, Arapça): Gönül üzgünlüğü, gam, keder, sıkıntı.
"Bereket versin bu hüzün uzun sürmez, çabuk dağılır ve kızcağız bir müddet sonra o daimi mağrur halini alıverirdi"- H.Taner. (Güncel Türkçe Sözlük, TDK)

Hüzün... İfade ettiği şeye uygun bir tını mı yaratmak istemişler, yoksa anlamı yüzünden tınısına inemiyor muyuz bilmiyorum. Ama sözcüğü geçtim, ses olarak çok güzel, hiç bilmediğim bir dile de ait olsa üzerimde yaratacağı etki aynıymış gibi geliyor...

Hüzün... Kutsal bir ruh hali, hüzünlenmek de güzel, hüzünlü birini seyretmek de... Sadistçe birşey değil bu, hüzünlü insan en insan ve en kendi haliyle orada duruyor karşınızda. Üzgün gibi birşey değil, teselli etmeniz gerekmiyor, hüznünü yaşamalı o, siz de ortak olmalısınız belki. Ama çaktırmadan, hüzün yalnız çünkü...

Hüzünlü kızlar çekici geliyor bu yüzden. Trajedi yerine hüzün duygusunu veren filmler iz bırakıyor, hüzünlü şarkılar sigara yaktırıyor, hüznü yazabilenler okutuyor, hüzünlü gözler içine düşürüyor, hüzünlü sesler içimizi titretiyor. Hüzün hafife alınmıyor, görmezden gelinmiyor, saygısızlıkla karşılaşmıyor. Öyle bir elektrik yayıyor ki, en duyarsız insanlar bile karşısında duruşlarını gözden geçiriyor.

Hüzün çekirdek ruh hallerinden hiç birine benzemiyor, bütün canlılar korkuyor, acıkıyor, azıyor, öfkeleniyor hatta üzülüyor ama hüzünlenmiyor...

Ama bu hüznü, toplumsal duyguların içine de itemiyor. Utanç gibi, gurur gibi öğretilen duygulardan da değil. Tamamen özümüze ve tamamen bize ait.

Hüznün keyfini çıkarın...

How many loved your moments of glad grace,
And loved your beauty with love false or true,
But one man loved the pilgrim soul in you,
And loved the sorrows of your changing face
W.B. Yeats

Kim bilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil

Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.

Berber

2007-12-28T00:16:00.000+02:00

İki paralel ayna arasında sonsuz ense oluşur...

Bayram

2007-12-20T15:14:00.000+02:00

Tatil nedeniyle kapalıyız....

Birkaç bölümlük hikaye - Sarı Başparmak Kulübü - 2

2007-12-13T23:14:00.000+02:00

- Herkese merhaba...

Yuh... Sesim çıkmadı ulan.

- Merhaba. hoşgeldin...ıhı...hoşgeldin...

- Hoşbuldum, müsait mi burası?

- Ne demek, geç otur lütfen, biz de başlamak üzereydik...

- Neye başlamak üzereydiniz afedersin?

- Senaryo yazacağız birlikte. Tek başımıza hiçbirimiz tamamlayamıyoruz. Oturup geyik yaparken daha iyi çıkıyor bazı şeyler. Biz konuşurken üreten insanlarız.

O kadar çok düşündüm ki yanımda bir kayıt cihazıyla dolaşmayı, ağzımdan çıkan birşeyi beğenirsem unutmadan kaydedeyim diye. Lisede Yıldırım vardı "Muhaha aaabi yazacam ben bunu bir yere dur konuşmaaa". Olay budur, doğru yerdeyim. Başparmağı...

-Boşuna parmağıma bakmaya çalışma. İçeri bir kere girdikten sonra önemi yok renginin. Anlamı çıkarmak önemli olan. Sarı bir başparmak sana birşey ifade ediyorsa tamam. Burada kimse bakmaz birbirinin ellerine. Sormaz ya da nasıl sararttığını...

10 yıl önce - White Town, Your Woman

2007-12-13T00:41:00.000+02:00

Özledim lan...

Birkaç bölümlük hikaye - Sarı Başparmak Kulübü - 1

2007-12-11T22:29:00.000+02:00

- İyi günler, üyelik başvurusu için eee....

- Gerekli evrakları tamamladınız mı?

- Evrak???

- Şaka yapıyorum, yok kulübümüzde evrak, aidat, fotoğraf falan detayları. Sadece adınızı vermeniz ve başparmağınızı göstermeniz yeterli...

- Ha tabii, buyrun... Adım da Abdullah'tır...

- Aynı Mandrake'nin yardımcısı gibi söylediniz. Kulübümüzün tam size göre olduğu hissine kapıldım birden.

- Ben de öyle hissediyorum nedense, parmak hakkında ne düşünüyorsunuz?

- Güzel, gayet iyi sararmış, tırnak yeterince uzun, içinin de daha sarı olması tatmin edici.

- İtiraf etmeliyim, başvuruya geleceğim için biraz abartmış olabilirim. Normalde bu kadar sarı değilmiş gibi geliyor. Ya da ilanınızı görünce dikkatimi çekti sararmış baş parmağım, bilemiyorum.

- Birçoğumuz yaşadık aynı hisleri merak etmeyin... Yoluna giriyor zamanla, özel birşey yapanımız yok artık...

- İçerisi kalabalık mı bu saatte, nihayetinde iş günü?

- Günün ve gecenin her saatinde insan bulunur burada. Üyelerimiz genelde çok uyumaz, önemli bir kısmının da sabit işi yoktur. Dilerseniz içeri geçin...

- Teşekkür ederim...

Arkası yarın... mı? bir ara...

Gelecek...

2007-12-11T01:00:00.002+02:00

- Çişimi yapmak istiyorum...

- Lütfen IP numaranızı giriniz.
.....
- Yoruldum...

- Mesainizin bitmesine 2367 mouse klik kaldı
.....
- Acıktım...

- Midenizdeki protein kapsülü aktive edildi.
.....
- Susadım...

- Bu yıl için 124ml su hakkınız var. Lütfen miktarı söyleyin.
.....
- Seni seviyorum...

- Ben de seni, ne zaman tanışacağız?

REPO!!! The Genetic Opera... Şiddetle Beklenesi...

2007-12-09T23:16:00.000+02:00

Darren Smith ve Terrance Zdunich'in envai çeşit performansı hasta ruhlarıyla harmanladıkları çalışma. Kadro da enteresan...

Ayrıntılı bilgi için www.repoopera.com

Nefret ettiğim cihazlar 2 - O.Ç. Bakkal Makinesi

2007-12-08T01:31:00.000+02:00

25 kuruş bozuğun eksik çıksa canın sağolsun demez. Tam birşey alırken gözüne başkası takılsa, fikir değiştirmek istesen izin vermez. Günaydın desen tınmaz, bir güleryüz göstermez. Onum bayat, bunum yeni geldi, bak şu yeni çıktı seveni çok diye yol göstermez. Bir paket bisküvi için para vermen yetmez, bir de önünde domalmak zorundasın. İsimlere önem vermez, sadece numaraları takar. Para üstünü asla kağıt vermez, şıngır şıngır bozuklukla doldurur cebini. Ne siftah adeti vardır, ne at yarışı seyreder, ne radyodan ajansı dinler. Ne kiralık daire için ilan kabul eder, ne matematik dersi veren öğrenci için. Yukardan sepet sarkıtsan oralı olmaz. Sen yokken eve gelecek arkadaşın için anahtar emanet edemezsin. Senden önce alışveriş yapan güzel kızın adını söylemez, ne tarafta oturduğunu babasının ne iş yaptığını bilmez. Kola kapaklarını götürsen o kampanya bitti diye yalan bile söyleyemez. Mal gibi ileriye bakar sadece seni bile görmez.

Bu cihazdan nefret ediyorum...

Duymak-görmek

2007-12-08T00:49:00.000+02:00

İki gün üstüste yaşadığım iki farklı deneyim. İnsani iletişimin maddesel temele oturduğu zaman nasıl farklı boyutlara taşınabildiğini bir derste anlatsalar son iki günüm konuya noktayı koyar.

İnsan kendini insanda tanır (Saygı ve sevgiler E.M.Y.). Bir insan ki görmemeye değil sesini duyamamaya katlanamam sanıyordum. Sonrasında sesini aramaktan vazgeçtim. Neden sonra duymamak daha cazip geldi sanki. Sonra... gördüm.

İnsan insanı kendinde tanır... Bir insan ki, daha önce hiç görmedim, sadece sıkça sesini duydum, o sese ve kendi betimlemelerine göre kafamda bir tip yarattım ve o tiple arkadaş oldum. Sadece dinledim ve kendime kattım sanki. Sonra... gördüm.

Gördüğümde kızgındım, kırgındım.

Gördüğümde tahminlerim vardı.

Ne kızgın kalmayı becerebildim, ne canımın acısını hissedebildim.

Bir tahmin bile tutturamadım.

Bir insanı görmek size kendinizi iyi hissettiriyorsa ve sadece onu görmüş olmaksa iyi hissetmenizin sebebi, bunu değiştirmeniz çok zor.

Bir sesle ilgili sınırsız tahminde bulunun. Maria Callas'ı, Dave Mustaine'i, Hıncal Uluç'u hiç görmemiş olduğunuzu hayal etmeye çalışın ve seslerine uygun yeni birer tip çizmeyi deneyin. Bunu başarmak çok zor.

Gördükten sonra tekrar duydum sesini. Zaten taze görmüştüm. Ses de iyi geldi.

Gördükten sonra tekrar dinledim. Artık daha iyi anlıyordum, daha çok keyif alıyordum.

Unutmak istiyorum e-maili, sms'i. Bana yazılan mektup on gün sonra ulaşsın ama elimle tutabileceğim birşey olsun, bir diyeceği olan üşenmeyip karşıma çıksın, elini kolunu sallayarak anlatsın derdini, muhabbet etmek isteyen online olmasın, kapatıp bilgisayarı Nevizade'ye aksın. Portishead 192 kbps değil, patlak hoparlör mono olsun ama 5 metre ilerimde söylesin.

Mesafeler kısaldıkça mesafelerimiz uzuyor.

Kahramanlar : bir eski "sevgili adayı", bir radyo dj'i.

Fransız Koparığı

2007-12-07T21:26:00.000+02:00

Ezgi: Programın adını söylerken dolaşan dilini koparırım...

Mesut: Olur, kopar valla...

Alt komşu: Şiyovtaaaym!!!

Nefret ettiğim cihazlar 1 - Psikanaliz Makinesi

2007-12-04T23:33:00.000+02:00

Bu nasıl bir cihazdır yahu... Zaten var olmakla ilgili sorunum var. Bir de önüne geçip el kol sallamak zorunda kalıyorum. Bir önümdeki tek harekette çalıştırdı cihazı. Buram buram kendine güvenle asıldı çıkan kağıda, cetvelle böyle kesemezsin. Sıra bana gelince aletin de paydos saati geldi sanki. Sağa doğru, sola doğru, daha yakından, açıyı değiştir, kağıt kendini gösterene kadar zaten özgüvenimi sıfırladım. Sonrası daha beter. Islak elle çok sıkı tutmuşum önce, tuttuğum kadarı elimde kaldı. Kendimi toparlayıp, sanki çok rahat bir hareketmiş gibi yırtma yönünde zorladım, koparamadım, mekanizmayı hareket ettirdim onun yerine, biraz daha uzadı çıkmış olan havlu. Arkamdakilerin güzelim hijyenik aleti bozacağımı ima eden bakışlarını hiçe sayıp son bir denemeye giriştim. Tırtıklı kopartıcı kenarı nasıl hiçe saydım ve nasıl elimde bir paçavrayla kala kaldım orasını bilmiyorum. Yeter artık, arkamdaki düzeltsin sarkan parça pinçik havlu müsveddesini...
Ben gidiyorum... Bu cihazdan nefret ediyorum...

Anatomi

2007-12-04T23:08:00.000+02:00

İnsan vücudundaki bütün kaslar aynı yönde çalışabilse, kaldırabileceğimiz ağırlık : 5 ton

Taşımaktan yorulduğum ağırlık: 21 gram

İzafiyet...

2007-12-04T23:00:00.000+02:00

Adımları atan olmasanızda, gidene arkanızı dönerseniz, ikiniz de uzaklaşan olursunuz.

Albert Einstein...

Nasıl unuturum...

2007-11-29T23:39:00.001+02:00

Parallel Universe... R.H.C.P. (Kısaltma için saygılar Nunu...)

Tepkisizlik...

2007-11-24T01:47:00.000+02:00

Gandhi de otuzbir çekmiştir mutlaka... Acaba kulunçlarına masaj yaptırmış mıdır? Onu bırak da, İngilizler neler kurmuştur kafalarından adam için? Hiçbirşey tabiiki... Tepkisizlik budur...

Sessizlik...

2007-11-24T01:40:00.000+02:00

Melekler geçmez her zaman. Bazen gerçekten söylenecek birşey kalmamıştır...

Cake - Sad Songs and Waltzes

2007-11-23T23:54:00.000+02:00

Bu komik işte. Şarkının sözleri neredeyse her Cake şarkısı gibi çok basit ve anlaşılır. Normalde klibi falan yok ama ekteki animasyonu yapmış bir amatör, güzel de olmuş.

Terkedilen yandaş arıyor kendine, sırtını pışpışlayacak, dostum gerçekten haksızlık etmiş sana diyecek, zaman herşeyin ilacıdır klişesini defalarca tekrar edecek birileri gerekiyor terkedilene. Yalnız kalmak isteyenin bile asıl istediği birilerini bulmak "ben yalnız kalmak istiyorum" diyebileceği. İnsanlardan kaçmak için önce kaçacak insanlarınız olması gerekiyor. Tam gaz koşarken bu yüzden dönüp arkamıza bakıyoruz, hatta durup bekliyoruz, acaba arayı çok mu açtım, biraz yaklaşsınlar da öyle kaçayım diye düşünüyoruz. Gelen yoksa birini bulmak lazım, elim sende yapıp tekrar kaçmaya başlamak için.

Ama üzgün şarkılar ve valsler satmıyor artık. Gelen bütün tesellileri boşverin, inlemeleriniz "hit" olmayacak, değerinizi kitleler takdir etmeyecek, hiçbir pışpış, hiçbir yumuşak omuz sizin kendi kendinize hissetmeyi başarabildiğinizden daha iyi hissettirmeyecek. Kimse kimseyi kurtaramıyor, siz de bir başkasını kurtaramazsınız. Herkes kendini kurtarmakla yükümlü önce. Kurtulmak diye de birşey yok aslında, sadece bireysel yaşam mücadelene devam edecek gücü yeniden toplayabilmek kurtulmak sayılıyor.

Asimov'un Vakıf serisinde Gaia adlı bir gezegen vardır. Gezegeni oluşturan canlı cansız bütün varlıklar ortak bir bilinci oluşturur. Bir insanın bilinç içindeki payı elbette bir evin duvarından veya bir salyangozdan daha fazladır ama duvarla salyangoz da varlıklarını hissettirecek etkiye sahiptirler. Düşünün, hiç sır yok, ne hissediyorsanız bütün gezegen aynı anda aynı şeyi hissediyor, bütün acılar, sevinçler, korkular paylaşılıyor. Birini kıskanmanız, karşınızda oturan kızla elinizi tutan kızın haberi olmadan kesişmeniz mümkün değil. Kabul edebileceğiniz bir dünya mı bu?

O zaman sesinizi çıkarmayın, altı milyar yalnız insanın ikamet ettiği dünyamızda suyun üzerinde kalmaya çalışın, gelen bir tekne yok, herkes bata çıka yüzüyor...

Su çok güzel.. gelsenize... (Jaws'tan)

Placebo - Song to Say Goodbye

2007-11-22T00:38:00.000+02:00

Giderken bunları söyleyebilmek mi gerekiyor gerçekten... Nefret aşka göre kolay mı? Yoksa sadece başka bir ifade biçimi mi?

Ve bildiğim bütün oyunlarda daha çok isteyen kazanırken, çok istemenin kaybetmenin yarısı olduğu aşka neden oyun yakıştırması yapılır? Ve hangi oyunda oyuncular acı çeker? Ve hangi oyunda kazanan aslında çok şey kaybetmiştir ve bunun bilincinde olabilir? Ve hangi oyunda kazanan bir üst tura çıkmaz, bir daha oynamak istiyorlarsa kazanan da kaybenden de birinci turdadırlar hala. Ve hangi oyunda iki kazanan varsa ancak oyun iyi oynanmış demektir?

Hangi oyunu kaybeden karşısındakine nefret duymak ister ve bunu beceremez...

Yağmur...

2007-11-18T15:29:00.000+02:00

damlaları arasında bir koridor buldum. Herkes sırılsıklamdı ama bulduğum geçitte üzerime bir damla su düşmüyordu. Kıvrıla kıvrıla bir yerlere giden bir tüneldi bu. Tünel boyunca yürümeye devam ettim. Gideceğim yere doğru ilerlemiyordu tünel ama bir yere gidiyordu sonuçta. Hem nereye çıkacağını merak ediyordum, hem de ıslanmak istemiyordum açıkçası. Sonra onu gördüm, o da beni... Islak ve yorgundu... Üşümüştü. Neler olduğunu anlamaya çalışarak kupkuru karşısında dikilen adama bakıyordu. Elimi uzattım ve onu tünele çektim. Çantasından çıkardığı kağıt mendille saçlarını kuruladı biraz. Kendini toparlamasını bekledim. Yanyana yürümeye devam ettik sonra. Elini tutmak istiyordum ama izin vermeyeceğini hissediyordum. Tünelimiz bizi bir yerlere sürüklüyordu hala. Birden durdu sonra, yağmura bakıyordu. Sessizliğimizi seviyordum ben ama bozdu işte. "Benim bu tarafa gitmem lazım." "Ne var ki o tarafta?" "Bilmiyorum, ama o tarafa gitmek istiyorum." "Islanacaksın yine." "Olabilir." Ve çıktı tünelden arkasına bile bakmadan. Ben tünelimde yalnızdım yine, yürüdüm. Biraz sağa, biraz sola, sonra biraz daha sola kıvrıldı tünel. Çevremdeki binalar garip bir şekilde tanıdık geliyordu. Tünele girdiğim noktaya geldiğimi anladım. Acaba o neredeydi. Benden ilerdeydi ve benden farklı bir yerdeydi orası kesin. Çünkü bir yerlere varabilmek için aslında ıslanmak gerekiyordu...

Sugar Factory

2007-11-14T23:37:00.000+02:00

Filmin başından sonuna kadar bir gencin ergenlik sorunlarıyla uğraşıyoruz... Evinin bodrumunda çivi ve çekiçle taşların üzerinde stres atan arkadaş, boşanmış anne baba, uyumsuz okul hayatı, beklenti insanı kız arkadaş gibi bir sürü dertle uğraşıyor. Nerede şugır, nerede faktöri derken elemanın çekiçlediği taşları kesekağıdında biriktirdiğini görüyoruz filmin sonunda. Bir şekilde dvd'sini divx'ini bulanınız varsa lütfen...

Anlamsız detaylar baharat gibi galiba... Lezzet için sadece...

Victim of Consequences

2007-11-14T23:24:00.000+02:00

Tav oluduğum insan tipidir. Akibet kurbanı şeklinde çevirelim. Bu dayılar içine düştükleri hiçbir kötü durumdan, başarısız olmaktan, hata yapmaktan kendileri sorumlu değildir. Her türlü sorun, talihsizlik hesapta onları bulur, olan bitenin bir tek kendileri farkındadır, çoğu şeyi aslında önceden tahmin etmişlerdir.

Tahmin ettin, müdahale niye etmedin peki diye sorulmaz bu insanlara. Sorulmaz çünkü yine bir dolu laf kalabalığı gelecektir cevap olarak, enerji emer bu tür insanlar, karşısındakinde onunla mücadele edecek, ona kendisinin de hatalı olduğunu gösterecek isteği de enerjiyi de bırakmazlar. Allahından bul denilir ve bunlar ortamdan uzaklaştığı zaman rahat rahat arkalarından konuşulur. Güzeldir bunların arkasından konuşmak, rahatlatır, ferahlatır. Yüzüne söylemekle arasında pek fark da yoktur, nasılsa dinlemeyecektir, boşu boşuna kendinizi germemiş olursunuz.

Böyleleri sizin başınıza da bir sürü dert açar, en çok kefil isteyen bunlardan çıkar, bunlar birikmiş işlerini size yığar, bunlar bulaşığa hiç karışmaz, küllüğü hiç boşaltmaz. Kaderciliğin bu kadarı da fazladır, küllüğü de gelip allah boşaltmaz sonuçta, ev sigara kokarsa bunun nesi consequencedir ve acaba gerçek victim kimdir?

Ne tav olmuşum yahu....

Serkan'dan özlü sözler...

2007-11-13T00:56:00.001+02:00

Es kaza kaza olmuş Eşme kazası, koyun gütmeden geliyor encümen azası...
Ulan Serkan, alem adamsın...

Paralel Evren Kafası...

2007-11-12T00:06:00.000+02:00

Kafam güzelse, bioritmimin akıllı bir günündeysem, gezegenler uygun konumdaysa ve gecenin sonunda yalnız kaldıysam, hala da uykum yoksa, televizyon sarmamışsa, net bayıltmışsa, yani düşünmekten başka çarem kalmadıysa, sağlıklı bir şekilde en fazla 3 dakika düşünebilirim. Sonrası hayal dünyasına yumuşak bir geçiş, farklı olabilecek bir geçmişin tasarlanması, bu farklı geçmiş üzerinden oluşan bambaşka bir gelecek...

Paralel evrenler çokça kitapta ve filmde kurgulanan malzemesi bol hatta sınırsız bir kavram. En güzel işlendiği yer olarak Douglas Adams'ın Otostopçu serisini gösterebilirim. İlerlemiş olan teknoloji sayesinde paralel evrenler arasında geçiş yapmanın sorun olmadığı bir dönem ve bunu salakça ticari zihniyetleri için kullanıp bir üründen sadece bir adet üreterek sonsuz paralel evrende satıp zengin olmayı düşünen tipler, dünyayı paralel evrenlerin hepsinde birden ortadan kaldırmak için yapılan sinsi planlar, beyin tokatlayacak miktarda karışık, bir o kadar da keyifli bir bilimkurgu kara mizahı.

Sonsuz paralel evrenin bir tanesinde bir tek atomun diğerlerinden farklı bir şekilde başka bir atomla çarpışmasından oluşan çatallanma nelere sebep olmuyor ki... Belki bir paralel evrende dinozorlarla birlikte yaşıyoruz, belki birinde dodo kuşlarının nesli tükenmemiş, birinde fransız ihtilali olmamış, birinde piramitler yok... Bireye inelim, belki bu evrenlerden birinde benden önce doğan ailenin dördüncü çocuğu vefat etmemiş ve ben hiç doğmamışım, birinde okulu bırakmamışım, birinde bana hayatımın acılarını çektiren insanla hiç tanışmamışım, belki bir evrende o bana aşık deliler gibi ve ben onu süründürüyorum. Bu arada evet, aşk bir zamanlama hatasıdır. Ne bu evrende ne sonsuz paralelinde bir tane bile mutlu aşk yoktur, tüm çatallanan gelişimlerde gerçekten paralel olan tek durum budur.

Paralel veya kesişen, yaşadığımız evren bu işte... Taaa uzaklardan başlayın zoomlamaya, toz zerresi kadar bir galaksinin, toz zerresi kadar bir güneş sisteminde dönen, toz zerresi kadar bir gezegende yaşayan, toz zerresi kadar canlılarız. Evrenin genelinde tamamen ihmal edilebilir bir istatistik değeriz. Kendimize biçtiğimiz değere ne kadar zıt bir durum değil mi? İhmal edilebilirliğini kabul etmek mutluluğun sırrı galiba. Bu dünyayı terkederken varsın beni kimse hatırlamasın diyebilen insan aslında hatırlanması gereken. Ama değiliz işte öyle, en azından ben değilim. Merak edilmek, istenmek, özlenmek istiyorum. Düşünüyor olmak var olduğumu hissetmeme yetmiyor.

Düşünülüyorum, öyleyse varım... Başlığa bak, finale bak, bir daha alkollü yazmasam mı...

Bitmeyen temizlik ürünlerinin yarattığı gerilim...

2007-11-09T00:50:00.001+02:00

Yalnız yaşamak garip şeylere sıkılmayı getirdi yanında. Kullandığım sabunun, şampuanın, diş macununun bitmemesi canımı sıkıyor. Aile içinde aldığım tasarruflu insan olma eğitimi bünyeye öyle yerleşmiş ki, çatlamış bir sabun, sararmış kireç lekesi olmuş bir plastik şişe gördüğümde inanılmaz mutsuz oluyorum ama bir türlü atıp kurtulamıyorum. Sadece üç bıçaklı traş bıçağımı (bu da ne acayip tamlamaymış, bıçaklı bıçak) körelmesini bekleyemeden değiştirebiliyorum ama meret de zaten hiç körelmiyor ki.

Sırf bitirmek için, yemek yaparken ellerimi beş kez sabunluyor, diş fırçama reklamlardaki gibi boylu boyunca macun sıkıyor, duşta Europe grubunun tamamına yetecek kadar şampuan kullanıyorum köpük köpük. Obsesyona doğru yürüyorum emin adımlarla...

Pisikoloğum Tyler'ın yorumu: İçindeki aile olma özlemi bu şekilde yüzeye çıkıyor. 30 yıl kalabalık bir ailenin üyesi olarak yaşadın. Buzdolabında bir gün gördüğün yemeği, ertesi gün de görünce şaşırıyordun. Şimdi bir tencere makarnayı üç gün yiyorsun. Tekrar bir aile içinde yer almak istiyorsun ki bu da yanlış birşey değil. Fazla strese sokma kendini. Sabah çıkarken kuru mamamın üzerine de biraz ılık süt dök. Daha lezzetli oluyor...

Üçüncü Tekil Şahıs İçin Diyaloglar - 1 - Önsöz

2007-11-09T00:04:00.000+02:00

Sizi farketmemiş iki kişinin hararetli tartışmasını izlemek kadar öğretici birşey yok dünyada. Kendinize hakim olup ağzınızı açmadan, hatta başınızı bile oynatmayıp gözlerinizle diyaloğu takip ederseniz ve içten içe bir taraf tutmazsanız, kendi kendinize hiç göremediğiniz tespitlerle, bakmayı aklınıza bile getirmediğiniz bakış açılarıyla karşılaşırsınız.

Aynı tartışmanın içindeki insanların ise elde ettiği tek şey gerilimdir çoğu zaman. Diller kulakları tıkar çünkü, tartışanlar için en çekilmez insan inanmış insandır. İki inanmış insan karşı karşıya geldiklerinde tek dertleri kendi düşüncelerini, kendi inandıklarını karşılarındakine kabul ettirmektir. Genelde ikisi de haklıdır aslında, sadece bu durum onlar için pek alışıldık değildir. Bir doğru başka bir doğruyu engellemelidir onlar için, yanlış kılmalıdır diğerinin söylemini. Böyle iki insanın kudurarak tartışmalarını dinlemenin ise tadına doyum olmaz işte...

Ara ara denk geliriz hepimiz bu ikililere. Bu başlığı gördüğünüzde bilin ki o gün sinsice yaklaşmışım kahramanlarımıza, ilgilenmiyor gibi yapıp kaydetmişim tüm lakırdılarını. İlk örneği bu gece yazabilirim. Yazmayabilirim de, uykum var... Şimdilik dağılın...

Dışavurum...

2007-11-08T01:21:00.000+02:00

Bakmaya doyamadığım çalışması için teşekkür ederek, uzaklardaki arkadaşım Elif'i sevgiyle anıyorum... Thinking without Brain...

Elif'in diğer işleri için...
http://elifpalabiyik.blogspot.com/

Sabah depresyonu...

2007-11-08T00:05:00.000+02:00

Sabah servis aracına binmek için çarşı tadında bir yoldan yürüyorum. Pasta fırınları çoktan açılmış, kahvaltı veren büfeler de... Diğer dükkanlar yavaş yavaş kaldırıyorlar kepenklerini. Her sabah ama her sabah bir dilenci teyze çoktan cami duvarının dibinde yerini almış oluyor. Aynı ateşli tarzını her sabah koruyarak çok acil bir durum için lazımmış gibi feryat figan para istiyor geçenlerden. Zamanında ne jointler çevirmek için kullanılmış belli olmayan, hippie taşıtı Volkswagen 72 minibüsün arkasında bir amca ekmek dilimlerini hazırlıyor, haşlanmış yumurtaları soyuyor, kavanozdan küçük kaselere bal dolduruyor...

Servisi beklediğim durağı mesken tutmuş el arabasıyla çay ve poğaça satan bir teyze daha var. 30'lu yaşlarında dawn sendromlu oğlu zabıtanın çıkabileceği köşede etrafı kesiyor. Daha önce bir kere el koydu eşyalarına zabıta. Dikkatli olmaları lazım, o durağın ve benim ihtiyacım var sabah oradan içeceğimiz çaya...

Sigaramı aldığım büfe var bir de... Hepi topu ikibuçuk metrekarelik bir yer, içinde bir tabure ve aynı yaşlarda olduğum bir adam. İnsanın üzerine her an devrilebilirmiş gibi duran çeşit çeşit sigara, sakız, bisküviler, henüz dükkanın içine sokmaya fırsat bulamadığı gazete balyalarıysa dışarıda. Yağmur varsa bir panik hali, öyle sana sigara vermekle vakit kaybedemez, yoksa rahat. Sakin sakin açılan balyalar, tane tane gazete aralarına konulan ekler... Her sabah aynı, her gün aynı. Smoke'a gitti aklım... Paul Auster'in senaryosunda, sıradan insanların sıradan hayatlarında bile aslında hiç de sıradan olmayan detaylar. Benim büfecim de acaba her sabah aynı köşenin fotoğrafını çekiyor mudur? Ya da benzer bir rutini var mıdır, kendini her sabah orada olmaya mecbur eden ruhani bir sebebi?

İkiyüz metrelik caddede ikibin farklı hayat var belki. İkibin akla getirilmemeye çalışılan gelecek kaygısı, yediyüz cumartesiyi bekleyen sayısal loto kuponu sahibi, beşyüz şu oğlanı da bir everseydik annesi, üçyüz kredi kartı minimum tutarı ödeyeni, binyüzelli su alan ayakkabı yayası, yüzotuziki subhanekeyi ezberleyemedim, hoca inşallah sözlüye kaldırmaz öğrencisi, kırkiki THY seansı kaçla kapatır yatırımcısı...

Doğduğumuz anda ölmeye başlarız (Erickson). Durdurulamaz, başa alınamaz, geri sayım hayatlarımız (Ben). Bir gün sonraya ertelediğimiz bütün hayallerimiz. Uyuşmuş günü kurtaran beynimiz. Hergün bin defa ölüyor özgür ruhlarımız. Sokayım şiirine de yat zıbar...

Para-doks

2007-11-05T21:57:00.000+02:00

Galiba paraya taktım bu aralar, parasız olduğumdan sanırım. Gece 03.00'de maç seyretmekle yatıp uyumak sabah işe maymun gibi değil insan gibi gitmek arasında kararsız kalmıştım ya, evde elektrik olması, dicitürkün kesilmemesi, dolayısıyla benim o maçı seyredebilmem için de para gerekiyor onu tespit ettim bugün. Hayatımızdaki benzer bir sürü paradoksun ana kaynağı para işte, ondan mı adı paradoks bu kısır döngünün acaba. Aslında parasucks olsaymış daha iyiymiş. Paranormal, parapsikoloji, paradigma, parametre, paratoner ne peki o zaman. Paranın beş para etmediği bir paralel evrene geçmek için kendini paralayan bilim adamı hedefine ulaşırsa orada da bilim adamı mı olur parazit mi? Paranın hiç manası yoksa kıvırcık saçlarını paramanayla toplamak zorunda mıdır orada da sekreterler? İnsanları avlamak için oltanın ucuna para takılamıyorsa bir gezegende, balıklar paraketeye gelirler mi? Paravan olarak kullanılmayan bir toplumda herkesin karavanı mı vardır, dünyayı gezmemiş birine garip gözle mi bakarlar? Futbolcular parantez bacaklı mıdır yine yoksa sağlık için midir spor? Paraşütle istila için mi atlar askerler yoksa Ölüdeniz'i mi seyreder siviller? Ve bilim adamı aslında mutsuz olmaz mı böyle bir dünyada? O kendi evrenimizde hırsın, tutkunun, rekabetin, başarma azminin içine doğmamış mıdır? Herkesle bir olmak, aradan sıyrılamamak, biraz daha yukarıdan bakamamak ters gelmez mi 5 yıl üniversiteye, 2 yıl master'a, 3 yıl doktoraya? Geri döndüğünde getirdiği mesaj ne olur? Ey insanlar! Herkesin eşit haklara ve eşit hayatlara sahip olabileceği bir hayat kurabiliriz! Bu kurabiye ona ömür boyu yeter. Zaten bir insan ne ister ki ömür boyu peşinden koşturabileceği bir hedeften başka...

para kazanmak

2007-11-04T23:45:00.000+02:00

pazar gecesi... nip/tuck izlemekle gömleklerimi ütülemek, gece 3.00'deki maçı beklemekle yatıp uyumak, sakal traşı olmakla saçlarımı boyamak arasındaki tercihlerimi belirleyen ufak anlamsız kağıt parçalarına para diyoruz. bu anlamsız şeyleri yakarak ısınıyoruz, birilerine verip bir çatı altına giriyoruz, makinelere atıp serinliyoruz. direk olmasa bile güzel bir sevişme için bile bunlardan epeyce kullanıyoruz. birileri bize yenilerini versin diye ya sevmediğimiz birşeyi yapıyoruz ya sevdiğimiz birşeyi artık sevemez oluyoruz. bir başkasına kaptırıyoruz üzülüyoruz, biz kapıyoruz seviniyoruz. haftada beş gün günde 8 saat belki daha fazla sadece cebimizdeki kağıt parçacıkları, hoş artık cebimizde de değil, kilometrelerce uzakta başka bir yerde, biz onun da sanalına sahibiz, artsın diye uğraşıyoruz. başarının da ölçüsü, başarısızlığın da, gücün de kaynağı güçsüzlüğün de. onu reddederek yaşamak mümkün belki ama bu cesaret kimde var ya da kim o kadar nefret ediyor ondan. sevmiyor muyuz maaş günlerimizi, satış primlerimizi, kışlığın cebinden çıkan yirmiliği. ilk gençliğimin formülü, kazanmak için harcadığın zamandan fazlasını harcamak için harcıyorsan kazanmışsın demektir. tutmadı formül şimdilik, kaybettim o zaman, kazanmak için mi çok zaman harcadım acaba, yoksa harcarken mi acele ettim. yoksa formül mü hatalı, asla harcayacağından fazla kazanamıyor musun gerçekten... kıl oldum kendime de yazdıklarıma da. mini bir başkaldırının eşiğindeyim... saçlarımı boyamayacağım belki ama bu gece o maçı seyredeceğim. üçlü prizi getirip bir iki de gömlek ütülerim hem...

Observeant ne yahu???

2007-11-03T19:36:00.000+02:00

Gözlem yapan karınca... Obsesif bir uşak... Obser ve yemini... Ben de bilmiyorum ki, bir blog yaptım içine ne koyacağımı da pek bilmiyorum aslında... Arada beni etkileyen kişi ve olayları yazarım, film kareleri veya dialogları eklerim, kitaplardan alıntı yaparım, apolitik tavrımla gündeme laf sokarım... Birşeyler yapılır işte... Herkese selam şimdilik, konular açıldıkça atladığım veya bilmediğim birşeyler çıkarsa ellerinizden öper... Katılımsız takılmayın....